Technologia natryskowa w oparciu o powłoki polimocznikowe zapewnia wysoką jakość, krótki czas aplikacji oraz szybie obciążenie izolowanej powierzchni, co w efekcie przekłada się na wymierne korzyści ekonomiczne.

Technologia polimoczników opiera się na dwukomponentowym systemie żywic (amina + izocjanian), które po wygrzaniu obu składników do określonej temperatury aplikuje się metodą natrysku. Pierwsze kompozycje i zastosowania miały miejsce w Stanach Zjednoczonych , w latach 80. ubiegłego wieku. Produkty te pojawiły się na rynku jako wersja handlowa z przeznaczeniem do budownictwa w 1987 r. Ich sprzedaż w 1990 r. wyniosła zaledwie 5 ton w skali światowej, podczas gdy w już w 2006 r. osiągnęła poziom 35 000 ton. Zapotrzebowanie na te produkty szacowano na 2013 r. na ponad 164 000 ton, a prognoza na 2020 r. jest na poziomie co najmniej 225 000 ton. W bardzo znaczącym stopniu do takiego wzrostu zainteresowania tą technologią przyczynił się równoległy postęp w konstruowaniu nowoczesnych pomp natryskowych, ich dostęp oraz serwis.
     Technologia ta jest stosowana coraz częściej w Europie, przy czym produkty te zaliczane są do szerszej grupy poliuretanów. Stały rozwój w zakresie kolejnych obszarów zastosowań polimoczników wyraźnie wskazuje na jej ogromny potencjał.
     Zgodnie z definicją opracowaną przez Europejskie Stowarzyszenie PDA Europe polimocznik (lub inaczej elastomer polimocznikowy) jest substancją powstałą w skutek reakcji dwóch składników: izocyjanianu oraz mieszanki żywicy. Izocjanian może występować w dwóch odmianach: jako aromatyczny lub alifatyczny. Dodatkowo może być monomerem, polimerem lub mieszanką tychże wariantów. Izocyjanian występuje w postaci quasi-prepolimeru lub samego prepolimeru. Oba mogą być zbudowane z amin zakończonych żywicą polimerową. Ważne, aby żywica w tym związku miała postać aminową, czyli nieposiadającą grupy hydroksylowej. W większości przypadków nie zawiera także katalizatora. W jej składzie mogą dodatkowo występować pigmenty, dzięki którym uzyskuje się barwne powłoki.
     Łańcuchowa budowa polimerów pozwala na tzw. ruchy segmentalne. Dzięki tej właściwości, po przyłożeniu sił zewnętrznych , obserwuje się jedynie wygięcie łańcuchów, a nie ich zerwanie. Po ustaniu oddziaływania siły wracają one do swojego pierwotnego kształtu. Ta charakterystyczna cecha zapewnia nienaruszalność struktury powłoki, co z kolei przekłada się na wysoką trwałość, skuteczność i niezawodność systemu ochronnego wykonanego z powłoki polimocznikowej.
     Aplikacja powłoki polimocznikowej następuje przez bezpośredni natrysk na wybrane podłoża mieszaniny obu składników. Do tego stosuje się specjalistyczne wysokociśnieniowe urządzenia natryskowe (ciśnienie komponentów w głowicy mieszającej wynosi powyżej 100 barów), równocześnie podgrzewające oba komponenty do temp. ok. 75C. W bardzo krótkim czasie następuje polimeryzacja, w wyniku której powstaje związana, trwała i odporna warstwa elastomeru polimocznikowego. W zależności od kompozycji uzyskuje się powłoki o różnorodnych właściwościach fizycznych.
     Charakterystyka powłok wykonanych z użyciem polimoczników, jak i sam proces aplikacji, wskazują powłoki ochronne jako jeden z głównych kierunków zastosowań – zarówno w zakresie konstrukcji żelbetowych, jak i stalowych. Kolejną zaletą izolacji natryskowych jest metoda szybkiego i dokładnego nanoszenia naych powierzchniach wraz z elementami o zróżnicowanej geometrii i współczynniku rozszerzalności termicznej. W przypadku tradycyjnych technologii zawsze stanowi to duże wyzwanie i wymaga stosowania dodatkowych rozwiązań.
     Dzięki tak zaawansowanej technologii obiekt, na którym są prowadzone prace z użyciem powłok polimocznikowych, może być oddany do eksploatacji w bardzo krótkim czasie po zakończeniu prac. W przypadku remontu lub wykonania napraw w znacznym stopniu redukuje to wysokie koszty związane z wyłączeniem obiektu z użytkowania.
źródło: www.izolacje.com.pl